| | Sulpicia 'st tibi culta tuis, Mars magne, Kalendis: |
| | spectatu e caelo, si sapis, ipse veni. |
| | Hoc Venus ignoscet, at tu, violete, caveto |
| | ne tibi miranti turpiter arma cadant. |
|
| 05 | Illius ex oculis, cum vult exurere divos, |
| | accendit geminas lampadas acer Amor. |
| | Illam, quidquid agit, quoquo vestigia movit, |
| | componit furtim subsequentiturque decor. |
| | Seu soluit crines, fusis decet esse capillis; |
| 10 | seu compsit, comptis est veneranda comis. |
| | Urit, seu Tyria volvit procedere palla: |
| | urit, seu nivea candida veste venit. |
| | Talis in aeterno felix Vertumnus Olympo |
| | mille habet ornatus, mille decenter habet. |
|
| 15 | Sola puellarum digna 'st cui mollia caris |
| | vellera det sucis bis madefacta Tyros, |
| | possideatque metit quicquid bene olentibus arvis |
| | cultor odoratque dives Arabs segetis, |
| | et quascumque niger rubro de litore gemmas |
| 20 | proximus Eois colligit Indus aquis. |
|
| | Hanc vos, Pierides, festis cantate Kalendis, |
| | et testudinae Phoebe superbe lyra. |
| | Hoc sollemne sacrum, multos consummet in annos; |
| | dignior est vestro nulla puella choro. |
| | |
| |
II. (Tibullus III. ix.) |
| | Parce meo juveni, seu quis bona pascua campi |
| | seu colis umbrosi devia montis aper, |
| | nec tibi sit duros acuisse in proelia dentes: |
| | incolumem custos hunc mihi servet Amor. |
|
| 05 | Sed procul abducit venandi Delia cura. |
| | O pereant silvae deficiantque canes! |
| | Quis furor est, quae mens, densos indagine colles |
| | claudentem teneras laedere velle manus? |
| | Quidve juvat furtim latebras intrare ferarum |
| 10 | candidaque hamatis crura notare rubris?. |
|
| | Sed tamen, ut tecum liceat, Cerinthe, vagari, |
| | ipsa ego per montes retia torta feram; |
| | ipsa ego velocis quaeram vestigia cervi |
| | et demam celeri ferrea vincla cani. |
| 15 | Tunc mihi, tunc placeant silvae, si, lux mea, tecum |
| | arguar ante ipsas concubuisse plagas. |
| | Tunc veniat licet ad casses, inlaesus abibit, |
| | ne Veneris cupidae gaudia turbet, aper. |
|
| | Nunc sine me sit nulla Venus, sed lege Dianae, |
| 20 | caste puer, casta retia tange manu; |
| | et quaecumque meo furtim subrepit amori |
| | incidat in saevas diripienda feras. |
|
| | At tu venandi studium concede parenti |
| | et celer in nostros ipse recurre sinus. |
| | |
| |
III. (Tibullus III. x.) |
| | Huc ades et tenerae morbos expelle puellae; |
| | huc ades, intonsa Phoebe superbe coma. |
| | Crede mihi, propera, nec te jam, Phoebe, pigebit |
| | formosae medicas applicuisse manus. |
| 05 | Effice ne macies pallentes occupet artus, |
| | neu notet informis candida membra color; |
| | et quodcumque mali 'st et quicquid triste timemus |
| | in pelagus rapidis evehat amnis aquis. |
|
| | Sancte, veni tecumque feras quicumque sapores, |
| 10 | quicumque et cantus corpora fessa levant. |
| | Neu juvenem torque metuit qui fata puellae |
| | votaque pro domina vix numeranda facit. |
| | Interdum vovet, interdum, quod langueat illa, |
| | dicit in aeternos aspera verba deos. |
|
| 15 | Pone metum, Cerinthe; deus non laedit amantes. |
| | Tu modo semper ama: salva puella tibi 'st. |
| 21 | Nil opus est fletu: lacrimis erit aptius uti |
| 22 | si quando fuerit tristior illa tibi. |
| 17 | At nunc tota tua 'st; te solum candida secum |
| 18 | cogitat, et frustra credula turba sedet. |
|
| 19 | Phoebe, fave: laus magna tibi tribuetur in uno |
| 20 | corpore servato restituisse duos. |
| 23 | Jam celeber, jam laetus eris, cum debita reddet |
| | certatim sanctis laetus uterque focis. |
| 25 | Tunc te felicem dicet pia turba deorum, |
| | optabunt artes et sibi quisque tuas. |
| | |
| |
IV. (Tibullus III. xi.) |
| | Qui mihi te, Cerinthe, dies dedit, hic mihi sanctus |
| | atque inter festos semper habendus erit. |
| | Te nscente novum Parcae cecinere puellis |
| | servitium et dederunt regna superba tibi. |
| 05 | Uror ego ante alias; juvat hoc, Cerinthe, quod uror, |
| | se tibi de nobis mutuus ignis adest. |
| | Mutuus adsit amor, per te dulcissima furta |
| | perque tuos oculos per Geniumque rogo. |
|
| | Mane Geni, cape tura libens votisque faveto, |
| 10 | si modo dum de me cogitat ille calet. |
| | Quod si forte alios jam nunc suspiret amores, |
| | tunc precor infidos, sancte, relinque focos. |
|
| | Nec tu sis injusta, Venus: vel serviat aeque |
| | vinctus uterque tibi, vel mea vincla leva. |
|
| 15 | Sed potius valida teneamur uterque catena, |
| | nulla queat posthac quam soluisse dies. |
| | Optat idem juvenis quod nos, sed tectius optat; |
| | nam pudet hic illum dicere verba palam. |
|
| | At tu, Natalis, quoniam deus omnia sentis, |
| 20 | adnue. Quid refert clamne palamne roget? |
| | |
| |
V. (Tibullus III. xii.) |
| | Natalis Juno, sanctos cape turis acervos |
| | quos tibi dat tenera docta puella manu. |
| | Lota tibi 'st hodie, tibi se laetissima compsit, |
| | staret ut ante tuos conspicienda focos. |
| 05 | Illa quidem ornandi causas tibi, diva, relegat; |
| | est tamen occulte cui placuisse velit. |
|
| | At tu, sancte, fave, neu quis divellat amantes, |
| | sed juveni, queaso, mutua vincla para. |
| | Sic bene compones. Ullae non ille puellae |
| 10 | servire aut cuiquam dignior illa viro. |
| | Nec possit cupidos vigilans deprendere custos, |
| | fallendique vias mille ministret amor. |
| | Adnue purpureaque veni perlucida palla: |
| | ter tibi fit libo, ter, dea casta, mero. |
|
| 15 | Praecipit et natae mater studiosa quod optet; |
| | illa aliud tacita, jam sua, mente rogat. |
| | Uritur ut celeres urunt altaria flammae, |
| | nec, liceat quamvis sana fuisse, velit. |
| | Sit juveni grata ac, veniet cum proximus annus, |
| 20 | hic idem votis jam vetus extet amor. |
| | |
